بالبيّنات . » « 1 » فائدة بدان كه منطقيّين تعريف كرده‌اند دلالت را به اينكه دلالت ، بودن چيزى است به حالتى كه لازم آيد از علم به او علم به چيزى ديگر ، و آن چيز اوّل را دالّ و دوم را مدلول گويند . و گفته‌اند : دلالت بر شش قسم است ، زيرا كه آن يا وضعيّه است يا غير وضعيّه و وضعيّه ، يا لفظيّه است ، مانند : زيد ، يا غير لفظيّه است مثل خطوط و عقود و اشارات و نصب « 2 » . و غير وضعيّه هم دو قسم است : عقليّه است و طبعيّه ، عقليه هم لفظيّه است مانند : ديز كه از وراى ديوار شنيده شود ، و غير لفظيه چون مصنوع ، و طبعيّه لفظيّه است و غير لفظيّه . لفظيّه چون اح اح ، كه دلالت مىكند بر وجع سينه ، و غير لفظيه مانند سرعت نبض كه دلالت مىكند بر نوعى از انواع تب . و محقّقين گفته‌اند كه دلالت خداوند موجود - جلّ جلاله و تقدّست اسمائه - چون به شيئى از اشياء وجودى است ، پس ممكن است كه دلالت كردن جناب اقدس الهى به همهء اين دلالات ستّه باشد و در همهء اين دلالات مذكوره ، وجود هست و مفيض و معطى وجود و هستى ، واجب الوجود است . دردا كه اين معمّا شرح و بيان ندارد . و دليل هذه الدّلالة في قوله تعالى : شَهِدَ اللّهُ انَّهُ لا إِلهَ الاَّ هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ اولوا العِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ . « 3 » فدلّ « 4 » على ذاته بذاته بالالفاظ الوضعيّة و غير الوضعيّة و بالامور الوضعيّة و غير الوضعيّة العقليّة و الطبعيّة ، و لا خفاء في كيفيّة الدلالة بهذه الادلّة السّتة على من له ادنى مسكة « 5 » و نبذ من التّأمّل .

--> ( 1 ) بحار الانوار ، ج 3 - ص 55 . ( 2 ) جمع نصاب ، هر علامت و نشانه‌اى . ( 3 ) آل عمران : 18 . ( 4 ) ع : تدلّ . ( 5 ) عقل و رأى .